Refleksjonar etter kommunevalet i Luster

Då var valet over, og resultatet klart. Ny ordførar vert Ivar Kvalen frå SP og Hafslo. Med fare for å verka snurt over å ikkje ha kome i kommunestyret, til tross for eit utg.pkt. som nr. 6 på lista til Ap, prøver eg meg likevel på ei oppsummering av valet. Eg er skuffa, og kva de enn må tru, ikkje over å ikkje koma med i "det gode selskapet". Eg er skuffa over at valet vart ein kamp mellom Gaupne og Hafslo, til tross for at ein kanskje kunne forventa det - historia tatt i augesyn. Listene ga oss inntrykk av ei relativt fin fordeling mellom kjønn og bustadadresse - by og land, kvinne og mann hand i hand. Men, dette synte seg å vera eit spel for galleriet, eller veljarane. For, etter at røystene var opptalde syner det seg at "utkantsrepresentantane" (ja då, eg òg) vart skvisa ut og sentrumsrepresentantane "skvisa" inn. Hafslo samla seg kring Ivar og Sp, og Frp, for å stå sterkt mot "Gåpningane" som samla seg kring Ap og H. Bygdebyane Hafslo og Gaupne vel inn "sine eigne", og utkantane vert gløymde i kampen. Det er dette ein kallar demokrati, talet på røyster er det einaste som tel. Ikkje for det, det kan godt vera dyktige "sentrumspolitikarar", men eg meiner det er sunt med ei blanding - rett og slett (og som eg har vore inne på før) ein veit best kor skoen trykkjer som har den på. Eg veit ikkje til fulle kva det vil seia å vera innbyggjar i Gaupne eller på Hafslo, kva som er viktigast for innbyggjarane der - og dermed dreg eg konklusjonen: dei som bur i Gaupne veit ikkje kva det vil seia av utfordringar å bu på Veitastrond. Noko kan ein tenkja seg til, men det beste er om nokon som verkeleg veit kan ytra dette der beslutningane vert tatt! Eg er skuffa fordi eg verkeleg hadde inntrykk av at Luster (og Ap som eg stod på lista for) verkeleg ville gå inn for å vera eit samlande parti no -at det var andre takter og tider i Luster. Rausheit, samhald, heilskap o.s.b. Drit og dra. Men, det er ikkje Torunn og partiet sin feil, det er Lustringane. Det er synd at bustadadressa skal vera så avgjerande for om ein får vera med å leika eller ikkje. Vel, vel slik vart det no ein gong denne gong. Ved å fjerna strykinga på listene kom det seg litt, men så lenge det er muleg å kryssa og "slengja" veit ein i realiteten ikkje heilt kva ein stemmer på. Men, det heiter visst demokrati....Det vil sikkert ta nokre tiår før Luster kan framstå som ein heilskapleg kommune med godt samhald, brei representasjon og rausheit. At alle kan bli inkludert, og alle delar av denne vidstrakte kommunen verdsett for sine kvalitetar og representantar. Inntil vidare får me kanskje berre innfinna oss med at dette er eit stykkje fram, og at me må finna andre vegar for å få til det me vil - og det gjer me nok! Makta ligg ikkje eine og aleine hjå "dei folkevalde" politikarane- heldigvis! Ha ei strålande helg!

Dikt til de levende

Dette diktet vart lest opp ved minnestunda i ei gravferd til ein spesiell mann i dag - og det er nydeleg:

av Teodore Kroeber

Når jeg er borte, gråt litt over meg.
Tenk på meg av og til, - men ikke for ofte.
Det er ikke godt for deg og dine nærmeste
å la tankene dvele for lenge ved døden.

Tenk på meg slik jeg var i noen
lykkelige stunder i livet.
Fremkall minnene - men ikke for lenge.
La meg være i fred slik jeg skal la deg være i fred.
Når du lever skal dine tanker være i livet.

Bloggeren Mannemi... ?

Nei, det kan eg vel knappast kalla meg, så sporadisk som eg legg inn noko på computaren. Eg vil, eg vil men får det ikkje heilt til! Skulle kanskje valt meg eit tema å fabulera kring? - som sminketips, interiør, hobby, hagearbeid eller noko i den dur? Njai, trur ikkje det heller. Sanninga er vel at eg er under middels engasjert for tida, i ting eg vanlegvis engasjerer meg i, p.g.a. hektiske dagar på kontoret-jobb, turistverksemd-jobb og småbarnsmamma-med dårleg samvet-jobb. Ikkje for å syta; eg har det som plommen i egget - i grunnen. Har alt eg treng, og vel så det. Og engasjement er vel slikt som kjem og går av og til. Håpar det kjem snart att, for eg saknar det...

No gledar me oss til ferie her i huset - å koma seg avgarde til ukjente "farvatn", og oppleva nye ting! Det vert nok bra! Avbrekk i kvardagen er godt for sinn og kropp - og ein set pris på å koma att til det ein har, og lever midt oppi! Jepp, det vert supert, det trur eg nok. Og til hausten, ja då vil eg på weekend-tur med ei god venninne - til enda eit ukjent "farvatn". Kan det vera eg er kome i overgangsalderen? At eg må på leit etter meg sjølv, eller noko anna der ute? Ei eller anna form for panikk??? Nei, føler meg aldeles roleg, her eg sit. Men, drøyma kan ein - utan å vera panisk : ) Heldigvis.
P.S. Om nokon fann noko av dette logisk, meiningsfyllt eller på anna måte verdt å kommentera - gi meg återmelding om det : ) Ha ein aldeles strålande sommar, så hørs me åt ved neste korsveg, når eg har beretningar frå det store utland eller det vesle innland å koma med!

Det ekte!

Det ekte, det ein kjenner djupt inn i sjela og hjarterøtene - "the real thing" - kva er no det? Jau, det min ven, det er det som verkeleg betyr noko her i livet! I desse juletider kan det vera ei utfordring å gjenkjenna det ekte innimellom alle juleførebuingane. Innimellom all julehandelen og vaskinga (alt for lite plaga med det, forresten, her-i-garden...). Kva er det som betyr noko? Eg har dei siste åra vorte "plaga" med motstridande kjensler i jula. Kva skal til for å få opp forventningane, gleda over å gleda seg, spenninga, gleda ved å gi, o.s.b. hjå dagens oppveksande generasjon. Dei har både nok og meir enn nok av leiker og utstyr. Dei får ting til dei fleste av årets tider, bursdag, jul, måndag, onsdag... Me har ei stor opgåve med å vidareformidla "det ekte" til våre born i desse tider, føler eg på av og til. Kanskje tek eg feil! Kanskje det rett og slett er tidene som forandrar seg, og me som forandrar oss med, og at minna frå farne tider ikkje nødvendigvis syner at "alt var så mykje betre før"? Noko var vel betre og noko verre, men, akkurat dette med verdsetjing av det ekte, dei ekte kjenslene, det som betyr noko, det er det eg stussar på. Det som betyr noko varierer frå person til person - klar over det. Men, eg hugsar så godt den skrikedokka eg ønskte meg som lita, og som eg venta i månadsvis på og ønska så veldig at nokon skulle gi meg i julegåve - forventningane... Og, eg hugsar gleda ved å gi. No for tida tek eg meg i å tenkja: kva i alle dagar skal eg gi til han og ho - kva kan gleda dei spesielt-fins det noko dei ikkje har frå før - det eg fekk frå dei i fjor kosta så og så mykje....då kan ikkje eg vera verre.... Dette er ikkje bra, og no innser eg at (gud hjelpe meg) kanskje det er EG som har eit problem, og ikkje resten av verda! Det kan ikkje vera slik det skal vera! Nei! I kveld kom me heim frå eit triveleg kaffibesøk inni fjorden, og då me steig ut av bilen ropa ei lita tantejente: kom opp, det er fest i hagen! Opp for me, og der var det tent bål, pølser låg klare til grilling, potetstappe og godt kledde ungar og vaksne. Pølsefest og sprakande bål - ein søndagskveld i desember. Så enkelt - og så bra. Det var rett og slett EKTE! God jul!

Politikk, eller ikkje politikk..

No er eg absolutt i tenkeboksen, tenketanken eller kva ein skal kalla det. Skal eg/vil eg, eller skal/vil eg ikkje stå høgt oppe på kommunelista til partiet mitt. Argumenta for og mot er fleire: engasjementet er der, nokon bør tala ytterste utkantane i utkanten si sak, det bør vera ein balanse mellom talerøyra til dei sentrale og dei periferere delane av kommunen (jf. "ein veit best kor skoen trykkjer som har den på..". På den andre sida: Mykje tid går med til dette, som heller kunne brukast på vener, familie, hobbyar, eg har vore med som vara i nokre kommunestyre - og veit ærleg talt ikkje om eg taklar å skulle delta i kvart møte (må i så fall setja meg grundigare inn i ein del "spelereglar"). Greier eg å ta ordet, og få orda ut like fornuftig som dei høyres ut inne i hovudet mitt..). Det er mange for og imot, men dette med å sjå kommunen som heilskap og ei eining, å støtta kvarandre og ha empati og forståing for ulike delar av kommunen sine utfordringar er avgjerande viktig. Og, sant og sei så føler eg meg usikker på om heile kommunen med alle sine avkrokar og sentrum vert godt ivareteke dersom ein ikkje har ein balansert del representantar frå alle delar av kommunen. Me er berre menneskje, og same kor kjekke, snille og velmeinande me er, det er vanskeleg å få ei god og rett oversikt over kva som er viktig for dei ulike delane av kommunen om ikkje det er nokon som kan fortelja det, der avgjerdene vert tekne... Ja, ja får tenka litt meir, tenkjer eg.

Long time no see!

Hau, hau, nokre dagar sidan sist, ja! I dag vil eg koma med nokre visdomsord som har tydd litt for meg, tja, i det daglege kan eg seia. Lat deg ikkje ergra (iallefall ikkje over lengre tid) over nokon sine handlingar eller ord. Det høyres enkelt og merkeleg ut, kanskje!? Men, for å forklara litt meir: Om du vert provosert, lei deg eller sint over nokon sitt utspel, så tenk at: vedkomande er kanskje ikkje det minste råka av dette. Han/ho brukar ikkje meir energi enn kanskje dei orda eller handlingane der og då, medan du ergrar deg i timar og dagar over dette.. Det er sløsing med energi, som heller kunne blitt brukt til andre og hyggelegare ting! Det tek av tida di, på negativ måte! Og, dersom ein tenkjer seg om, er det temmeleg forargeleg om du skal bruka tid og krefter på å ergra deg over noko som vedkommande ikkje skjenker så mykje som eitt minutt meir å tenkja på! Kanskje han/ho til og med likar tanken på å ha provosert deg... Nei, dette går ikkje. Ta det opp direkte med vedkommande, eller om det er umuleg: Drit i det! Kom deg vidare, og dersom dette vanskeleggjer vegen vidare, så ta ein omveg. Bruk ikkje tid og krefter på slikt og slike som forsurar tilveret. Gå vidare, med rak rygg - og kanskje på litt meir svingete vegar, så kjem du til målet lell! Vel, om dette ga noko meining (og det håpar eg det gjorde); tenk på det neste gong du møter ein grinebitar, vriompeis, negativitus. Hell og lukke!!

The main track

Dei siste dagane, eller vekene, har vore underfundige, merkjelege, surrealistiske. Fleire årsakar til det, men eg har levd litt utanfor meg sjølv nokre dagar. Av og til vert det slik. Livet går sin gang, med daglege gjeremål, og så dukkar det opp ting som ikkje går inn i "skjemaet", som må fordøyast litt ekstra, innimellom det andre. Då vert det ei slik merkjeleg verd, der det daglege går, som nesten på autopilot, medan det andre kvernar i tankane. Ting er i ferd med å falla på plass no, men det har fått meg til å tenkja litt på kor livet går inn i "spor", tråkka av ein sjølv eller andre. Og, korleis tilveret vert når det kjem hendingar inn frå sidelinja som skal taklast. Vert sett ut av slikt, men det gjer kanskje godt - summa summarum?!