Det ekte!

Det ekte, det ein kjenner djupt inn i sjela og hjarterøtene - "the real thing" - kva er no det? Jau, det min ven, det er det som verkeleg betyr noko her i livet! I desse juletider kan det vera ei utfordring å gjenkjenna det ekte innimellom alle juleførebuingane. Innimellom all julehandelen og vaskinga (alt for lite plaga med det, forresten, her-i-garden...). Kva er det som betyr noko? Eg har dei siste åra vorte "plaga" med motstridande kjensler i jula. Kva skal til for å få opp forventningane, gleda over å gleda seg, spenninga, gleda ved å gi, o.s.b. hjå dagens oppveksande generasjon. Dei har både nok og meir enn nok av leiker og utstyr. Dei får ting til dei fleste av årets tider, bursdag, jul, måndag, onsdag... Me har ei stor opgåve med å vidareformidla "det ekte" til våre born i desse tider, føler eg på av og til. Kanskje tek eg feil! Kanskje det rett og slett er tidene som forandrar seg, og me som forandrar oss med, og at minna frå farne tider ikkje nødvendigvis syner at "alt var så mykje betre før"? Noko var vel betre og noko verre, men, akkurat dette med verdsetjing av det ekte, dei ekte kjenslene, det som betyr noko, det er det eg stussar på. Det som betyr noko varierer frå person til person - klar over det. Men, eg hugsar så godt den skrikedokka eg ønskte meg som lita, og som eg venta i månadsvis på og ønska så veldig at nokon skulle gi meg i julegåve - forventningane... Og, eg hugsar gleda ved å gi. No for tida tek eg meg i å tenkja: kva i alle dagar skal eg gi til han og ho - kva kan gleda dei spesielt-fins det noko dei ikkje har frå før - det eg fekk frå dei i fjor kosta så og så mykje....då kan ikkje eg vera verre.... Dette er ikkje bra, og no innser eg at (gud hjelpe meg) kanskje det er EG som har eit problem, og ikkje resten av verda! Det kan ikkje vera slik det skal vera! Nei! I kveld kom me heim frå eit triveleg kaffibesøk inni fjorden, og då me steig ut av bilen ropa ei lita tantejente: kom opp, det er fest i hagen! Opp for me, og der var det tent bål, pølser låg klare til grilling, potetstappe og godt kledde ungar og vaksne. Pølsefest og sprakande bål - ein søndagskveld i desember. Så enkelt - og så bra. Det var rett og slett EKTE! God jul!

Long time no see!

Hau, hau, nokre dagar sidan sist, ja! I dag vil eg koma med nokre visdomsord som har tydd litt for meg, tja, i det daglege kan eg seia. Lat deg ikkje ergra (iallefall ikkje over lengre tid) over nokon sine handlingar eller ord. Det høyres enkelt og merkeleg ut, kanskje!? Men, for å forklara litt meir: Om du vert provosert, lei deg eller sint over nokon sitt utspel, så tenk at: vedkomande er kanskje ikkje det minste råka av dette. Han/ho brukar ikkje meir energi enn kanskje dei orda eller handlingane der og då, medan du ergrar deg i timar og dagar over dette.. Det er sløsing med energi, som heller kunne blitt brukt til andre og hyggelegare ting! Det tek av tida di, på negativ måte! Og, dersom ein tenkjer seg om, er det temmeleg forargeleg om du skal bruka tid og krefter på å ergra deg over noko som vedkommande ikkje skjenker så mykje som eitt minutt meir å tenkja på! Kanskje han/ho til og med likar tanken på å ha provosert deg... Nei, dette går ikkje. Ta det opp direkte med vedkommande, eller om det er umuleg: Drit i det! Kom deg vidare, og dersom dette vanskeleggjer vegen vidare, så ta ein omveg. Bruk ikkje tid og krefter på slikt og slike som forsurar tilveret. Gå vidare, med rak rygg - og kanskje på litt meir svingete vegar, så kjem du til målet lell! Vel, om dette ga noko meining (og det håpar eg det gjorde); tenk på det neste gong du møter ein grinebitar, vriompeis, negativitus. Hell og lukke!!

The main track

Dei siste dagane, eller vekene, har vore underfundige, merkjelege, surrealistiske. Fleire årsakar til det, men eg har levd litt utanfor meg sjølv nokre dagar. Av og til vert det slik. Livet går sin gang, med daglege gjeremål, og så dukkar det opp ting som ikkje går inn i "skjemaet", som må fordøyast litt ekstra, innimellom det andre. Då vert det ei slik merkjeleg verd, der det daglege går, som nesten på autopilot, medan det andre kvernar i tankane. Ting er i ferd med å falla på plass no, men det har fått meg til å tenkja litt på kor livet går inn i "spor", tråkka av ein sjølv eller andre. Og, korleis tilveret vert når det kjem hendingar inn frå sidelinja som skal taklast. Vert sett ut av slikt, men det gjer kanskje godt - summa summarum?!

"For livets glade jenter"....osb.

Jepp, eg har bestemt meg for å vera positiv - å sjå lyst på livet, og dei situasjonar som måtte dukka opp, og kanskje verka problematiske ved første augekast... Pice of cake! Så enkelt er det vel ikkje, eigentleg, men likevel - kanskje! For, som eg lærte her om dagen på eit usedvanleg godt kurs eg deltok på: ein har ALLTID eit val! I ein kvar situasjon ein befinn seg i, meir eller mindre sjølvvalt, så har ein eit val korleis ein taklar/tek /handterar det inntruffne (neppe nynorskord dette, nei...). Så enkelt - og så utfordrande! Lat meg ta eit døme: Det kjem uventa (berre annonsert nokre timar før..)besøk ein måndag ettermiddag....positivt: skippertaksrydding, og huset ser leveleg og bebueleg ut, og ein får drikka kaffi og slarva med besøket. Nytt døme: Ein får negativ merksemd for ting ein har gjort/ikkje gjort, som mange les/får høyra - ein kan anten verta sur og oppgitt og (unnskuld språket) gi f..... og lata andre gjera jobben framover (og sjå om det går noko betre...) - eller ein kan skjerpa hovudet, og seia som så at: dette skal motbevisast! Ja, ein har alltid eitt val, og det er det greitt å vera seg bevisst ein gong i blant, trur eg : )

"brest" i logikken

Det er mange ting ein kan undra seg over, under og på her i verda. Ein finn ei meining i eit eller anna; ei sak - som miljøvern, "klima-redding", økologisk mat, religion og så vidare. Men, så bestemmer ein seg for å følgja denne overtydinga, og t.d. handla Norsk, og gjerne økologisk, for å bidra litt til å gjera verda til ein litt betre plass for ei litt lenger tid..... og så vert altså den norske torsken sendt til Kina, der den vert pakka, og transportert attende til oss for sal???! Det er vel fly tur/retur skulle ein tru!? Der er "bresten". Og dei økologiske epla, gjerne pakka i papp og plast på butikken - og stempla med debio. Fire eple i plast og papp!! Brest igjen. Og så desse klima-kvotane som kan kjøpast og seljast som det måtte høva seg. Money rules! Dessverre er det slik at mannon avgjer kor langt ein strekkjer seg for å oppnå målet. Fisken vert pakka av rimlegare arbeidskraft i Kina, til tross for transportkostnader og ...miljøomsyn. Dei rikaste kan forureina meir enn dei fattigare, og kjøpa seg fri for skuldkjensle. Og kvifor i alle dagar må dei økologiske epla pakkast så godt inn? For å unngå forureining frå nærliggjande sprøytehandsama grønsaker og frukt? Så har du dette med miljøvennleg energi, ein vitskap det er såvidt eg torer å seia noko særleg om, då eg innser at kunnskapen min skulle og burde vore betre. Men, eg prøver meg likavel, så får de arrestera meg, heller. For biobrensel: for meg er biobrensel å nytta skog (som veks overalt etterkvart som husdyra vore forsvinn) til miljøvennleg produksjon av brensel til miljøvennlege omnar. Men, så kjem det inn ein del faktorar som kompliserer reknestykkjet: transport av skogen/krattet (transport =ureining), vidareforedling av skogen/krattet så det kan nyttast i dei miljøvennlege omnane (krev maskineri, som krev drivstoff..). Så: kor mykje meir miljøvennleg vert dette enn alternativa summa summarum? Det er sanneleg ikkje heilt enkelt å få grep om dette så me kan gjera dei rette vala mot målet, kva det enn måtte vera! Og så syner det seg altså at overgreps-skandalane rykkjer stadig nærare paven. Nei, logikken brest fleire stadar på vegen mot måla våre, og det er ei utfordring å halda fokus på målet, og korleis ein oppnår det på best muleg vis. Me får gjera vår beste, og håpa at vår tid ikkje endar i historiebøkene som "the age of stupid", noko eg høyrde "rykter" kunne skje om me ikkje skjerpa oss....

GODT NYTTÅR!! (og her kjem mitt nyttårsforsett...)

Nyttårsforsett er eigentleg noko drit. Dersom ein skulle vera så uheldig å bryta eit nyttårsforsett er det forbaska lenge til neste nytt år, og dermed mulegheita til å starta på ny frisk! Mykje betre då med eit "måndagsforsett", som ein ev. kan starta på ny frisk med neste veke! Men, no gjer eg likevel eit forsøk. Hermed er det erklært: Eg skal freista klaga mindre og dela meir! Me har det eigentleg utruleg godt! Og, så er det slik at det er mange som har det utruleg dårleg. Ja, det er nesten slik at ein kan vera ganske sikker på at det er mange, mange der ute som har det verre enn ein sjølv - i dei aller fleste høve. SÅ var det dette med å setja pris på det ein har, og gleda seg over det - og ikkje ønskja seg (eller higa etter - som det vel står i ei heilag bok...) naboen sine ting og tang. Å vera raus og dela med andre av det ein har til overs er tingen. Og "til overs" har eg litt av - når eg tenker meg om, både av det eine og av det andre. Ja, no er det ute i det opne! Nyttårsforsettet mitt! (håpar berre ikkje sambuaren les dette, for nokon må ein jo kunne klaga litt til.........)

Dyr me slaktar og dyr me kosar med, og ein lett blanding av dette..

Som periodevis ansvarleg for koppalam frå hist og her, hønsehaldar (stolt eigar av 7 høner og ein hane!), kanin- og marsvinpassar, og involvert i ein hjortefarm må eg koma med nokre tankar kring dette med husdyrhald, kjøtproduksjon og kos. I år heitte koppalamma våre Emma Thallula og Karl Joakim, og det er ein ganske fjern tanke å ha Emma Thallula som søndagsmiddag i kålen - må berre seiast. Oppvaksen på gard som eg er veit eg godt at fårekjøtet ikkje er "født" i frysedisken på Meny, men at det kjem frå sauen som beitar - beita på bøen.. Men, og det er eit men for meg her, som kanskje tyder på at eg har fjerna meg litt frå bondestanden? Når desse smakfulle dyra får namn, og vert flaska opp i bakgården - ja då freistar dei ikkje meg som middag. Hjorten er det anleis med, av ein eller anna grunn. Det er fleire av dei, og dei fleste er "namnlause" - bortsett frå grombukkane Nils og Hercules, då, som nok hadde vore meir "tungtfordøyelege". Dei har eg på sett og vis vorte ganske godt kjent med.. Ja, ja det er mykje løge ein skal fundera på, men Emma Thallula hamnar iallefall ikkje på min tallerk (så vidt eg veit), og dei fjærlause hønene mine skal og få ein verdig død under torva (sjølv om dei er uappetittelege av heilt andre årsakar enn at me "kjenner dei"....) Vel, slik var det!

Refleksjonar på ein sein haustkveld..

LYKKE! Ja, ser behovet for å løfta blikket litt etter siste innlegg.... Kva er lykke? Dersom eg kjenner godt etter trur eg det i enklaste (og kanskje viktigaste?!) form er å føla seg vel i og med tilveret. Me styrer og strevar med mangt og mykje dei fleste av oss: arbeid for å tena pengar, spela roller (som eg òg har vore inne på før) for å gjera tilveret "smidigare", me handlar ting (?!) og klede for å kjenna oss vel (og ikkje frysa), me pussar opp og ned for å letta tilveret for oss sjølve og andre - og ha det triveleg rundt oss, kanskje. Me higar ofte etter noko me ikkje allereie har, men som me trur og meiner vil gjera oss lykkelegare! Men, denne lykka er merksnodig. Ho kjem når ein minst trur og forventar at ho kjem, og den uteblir når me absolutt meiner me har gjort oss fortent til ho! Kanskje me rett og slett berre må ta den lykka som kjem "rekande forbi" når ho kjem, og godta at slik er det berre?

Motivasjon.....

Kvar finn ein motivasjon? Når det trengs ein ekstra puff for å koma vidare. Kvar fin ein "puffen"? Dette er viktige saker, men i skrivande stund er det høgst usikkert om det vil koma nokon konklusjon ut at dette innlegget. Då får de berre ta det for det det er: eit innlegg utan nokon klår konklusjon! Eg er klar over at dette kan omfatta mange ting: å føla seg verdsett og elska, å kjempa for grunnleggjande ting, som helse, born sin tryggleik, vår eigen tryggleik, å oppretthalda livet og aktiviteten på staden der ein bur, utdanning for å få ein jobb, og så vidare og så vidare.. Viktige ting som held likesæla vekke. Av og til kjem den snikande, likesæla (trur det er likegyldigheit på nynorsk?...). Og det er ei ekkel kjensle. Ting skjer rundt deg, du er med, men det engasjerer ikkje. Det er det punktet då du lurer på om det er verdt det? Har det noko for seg at du står på, oppnår ein noko, gir det noko tilbake? Dersom konklusjonen er nei, har ein problem med å halda motivasjonen oppe, og i det heile: EIT STORT PROBLEM!. Eg må innrømma at eg er der av og til, og det er ei ekkel og ubehageleg kjensle. Skulle ønskja at det var ei krukke med motivasjon der ute, som ein kunne fylla på med når ein trong ein ekstra puff for å stå på. Men, den dukkar nok opp att, motivasjonen altså! Om det er i kjærleiken til borna eller andre, gleda over å vera den ein er, og ha det ein har, å kunna det ein kan, å oppnå framgang i det ein held på med, å ELSKA, eller andre ting som kan trykkja på motivasjonsknappen!

Å gi litt meir fae..

Ikkje noko fin overskrift, men den uttrykkjer no eingong det eg vil få fram i kveld: me må (generelt sett) læra oss å gi litt meir..... ja, eg veit ikkje kva anna ord eg skal setja inn her istadenfor: faen. Slutta å vera så opptekne av kva folk tykkjer og meiner om oss om me gjer slik eller slik. Det er no vel revnande det same, så lenge me har det godt med oss sjølve og dei me er glad i, og det ikkje er noko som går ut over andre på negativt vis? Me må tora å sleppa oss litt laus, ha det moro, kosa oss, gjera noko med draumane våre, tora å sleppa fram ukjente og uvandte idear og tankar, som kan føra til utvikling og glede, eller nederlag og flauser - men, då har me i allefall prøvd, og bør respekterast for det! Er det så farleg, spør eg meg sjølv. Er det så farleg om naboen snakkar om meg og påfunna mine som noko som "ikkje er vanleg å gjera her", eller som noko som "er galskap, og ikkje kjem til å gå bra..". Drit og, betre det enn at eg ikkje gjer det, av frykt for kva naboen vil seia/meina, og går og lurer på om det kanskje hadde gått bra, ja kanskje til og med rett bra - lell....... Me må læra oss, på ein positiv måte, å GI LITT MEIR FAE.... (fær meg ikkje til å skriva siste bokstaven her, av frykt for kva naboen vil seia....)

Masker, roller, rollespel og maskeradeball!

Det fins mange gode skodespelarar i Noregs land, og eg er ei av dei. Gjennom dagen og livet er det fleire roller som skal fyllast, rollespel som utspelar seg og masker som beskyttar. Med fare for å bruka høgtsvevande flokslar meiner eg me kan seia at livet består av mange scenar og rollespel, og at ektheita og det "å vera seg sjølv" møter utfordringar på fleire område. Av og til er det rett og slett for drøyt, og absolutt ikkje føremålsteneleg å ta heil ut "seg sjølvet" i ulike samanhengar..Ta jobben t.d.. Som sakeleg (!?) sakshandsamar skal ein handsama innkomande saker i høve lover og reglar og "normal" praksis på det aktuelle feltet. Så veit ein at vedkomande sak ein skal handsama er basert på lureri, og "testing av kor langt ein kan trekkja systemet", og det ein mest har lyst å skriva i vurderinga er: Vedkomande er ein jævla tosk som snor seg unna, og godtar seg då han veit han mest truleg og greier det.. Saka er for dum til at eg gidd bruka tid på å sakleg gi ei vurdering av den. Dette er meg sjølv, men dette er sjølvsagt ikkje føremålsteneleg å skriva i svarbrevet, så rolla som "god sakshandsamar" overtek plassen (på godt og gale). Følelsane våre er og av og til av ein slik art at det kan vera greit å kamuflera dei bak masker, for å beskytta både oss sjølve og omverda frå dei. Kor vidt ein tener på dette i det lange løp kan nok diskuterast, men det gjer ting enklare der og då. Masker, roller og rollespel er noko dei fleste av oss håndterer i større eller mindre grad, men verdien av å vera seg sjølv fullt ut bør etterstrebast, med ev. enkelte tilpassingar. For det er noko som seier at "målet heilagar middelet". Å le av ein dårleg vits, når det er sjefen som fortel den, og lønsforhandlingane er like rundt hjørnet...Dersom ein er trygg på seg sjølv, og kven ein er skal dette gå bra. Det vert verre dersom rollespela og maskene tek overhand i kvardagen, og ein misser grepet på kven ein eigentleg er og står for. Å ha "pusterom" der maskene kan leggjast vekk og der rollespela er underordna er viktig for "seg-sjølvet". Ta vare på dei!

EMPATI

Spaltist Andrine i Fylkesmagasinet hadde eit "alvorleg" godt innlegg her om dagen (kjenner eg må forklara "alvorleg"-omgrepet, som eg nyttar litt i hytt og pine: var på eit seminar for ei tid tilbake, og då var det ei trønderinne (ho-trønder..), som brukte dette ordet framføre det ho ville understreka ekstra, og det funka på meg. Så, då kopierer eg det ei stund, og ser om det har same verknaden for ei sognejinta sine yttringar). I alle fall: EMPATI, dette vetle ordet med så utruleg stor tyding for samhandling og samver mellom menneske, var tema i Andrine sine refleksjonar denne gongen. Dersom innhaldet i dette ordet var noko ein kunne tileigna seg på linje med matematikk og norsk, t.d., burde det snarast råd føretakast ei ny "reform" i skuleverket, der faget empati fekk topp prioritet.

Empati er evna til å setja seg inn i andre menneske sine tankar og kjensler. Å sjå saka frå deira perspektiv, og dermed forstå kvifor dei handlar som dei gjer. Å kjenna på kroppen korleis det må kjennast for dei. Mangel på empati er grunnlag for mykje ilt. Andrine gjev oss fleire døme på dette. Mange krigar botnar i mangel på denne grunnleggande eigenskapen; å sjå saka i eit anna perspektiv enn sitt eige! Kulturforskjelar er eit godt utgangspunkt for å trena opp empati-evna vår. Nye landsmenn som kjem til Noreg med sin bakgrunn og si forståing av verkelegheita. Ein høyrer ofte om konfliktar som botnar i "kulturforskjelar", og her er empati ein nøkkel til konfliktløysing. Ein anna situasjon med grunnlag i mangel på empati er mobbing. Hadde "mobbaren" hatt evna til å setja seg inn i mobbeofferet sin situasjon, hadde det nok vore mindre mobbing. Og for å snu på det: kanskje mobbaren, som framstår som tøff og uredd der og då, eigentleg er usikker på seg sjølv, redd for å missa vener, ha dårlege familieforhold, etc. Dette kan, om ikkje rettferdiggjera - i det heile tatt!, så iallefall forklara kvifor vedkomande oppfører seg som ei klyse! Lat oss slå eit slag for EMPATIEN, den kan vera nøkkelen til eit betre samfunn!

I god (?) Hamsun ånd

Hamsun-året er igang, og dette vart markert i Tigerstaden i dag med m.a. gateteater og barnebarn som høgtideleg opna feiringa, og håpa at folk kan skilja mellom politikaren og forfattaren Hamsun (noko eg har vore innom før, og ikkje går inn att på no..). I god "Hamsun ånd" tek eg med nokre ord eg kom over her om dagen: "Lukkelege er tidene når fornufta og kjenslene går same vegen, dårlegare er dei når desse skil lag, og går kvar sin veg. Kva veg skal ein då ta?" Tja, det er nok viktig å følgja hjartet, og det var kveldens "visdomsord".

Eg vil eg vil, men får me det til?

Eg vil så gjerne at folk skal vera vener, tolerera og respektera kvarandre, skryta av kvarandre sine bragder, støtta kvarandre gjennom skuggedalar, oppmuntra og gleda kvarandre. Eg vil at me skal bli fleire sjeler i bygda, at borna mine finn leikekameratar innan max. 5-10 min. gange. At eg har naboar å drikka kaffi hjå, og som drikk kaffi hjå meg. Eg vil at me skal gleda oss MED og ikkje AV. Eg vil nytta og nyta livet, og alt det har å by på. Eg vil ha GODE vener, også nær meg, som kan høyra på meg; om både vér og personlege ting, og som eg høyrer på. Eg vil, eg vil - og håpar me får det til!! Litt etter kvart.....

Å vera glad for det ein har..

Her om dagen kom det meg for øyra at ein ulikskap mellom Noreg og nordmenn og folkeslaget i eit anna land i Europa m.a. er at me her i Noreg ikkje er glad for det me har. Me klagar og syt og er ikkje nøgde med liva våre. Dette er nok sett på spissen og generalisert, men det utløyste tankeverksemd for min del. For, me har det generelt sett "alvorleg godt" her i landet, men me er nok ikkje flinke nok til å sjå det. Klisjear som "mykje vil ha meir" og "graset er grønare på andre sida av gjerdet" støar opp om dette. Trur ikkje graset er så mykje grønare i Kongo, eller på Gaza t.d..... Kanskje dette er noko me kan kursa oss i? Å læra oss å sjå kva me har, og setja pris på det? Det vera seg vener, familie, hus og heim, arbeid, o.s.b. Ein e-post eg fekk inneheldt noko av dette, fritt etter hugset: "Eg er glad for straumrekninga, for då veit eg at eg har varme og lys i heimen min, eg set pris på den store kleshaugen i vaskekjellaren, for då veit eg me har nok av klede å ha på oss, eg likar rot i leiker og kaniner under sofaen, for då veit eg eg er omgitt av menneske eg er glad i, eg likar telefonrekningar som syner at eg har vener og kjende eg kan ringja", o.s.b. Ei slik positiv vending av noko som i utgangspunktet vert oppfatta som negativt kan gjera noko med mentaliteten, trur eg. Vel, det var no nokre tankar eg har gjort meg i kveldinga.

Ikkje så gale at det ikkje er godt for noko ; )

Dersom de har sett innom denne sida før, har de kanskje fått med dykk at underskrivne har uttrykt frustrasjon over å vera delvis avskore frå resten av verda (les: ikkje hatt tilgang til e-post og div. mapper heimefrå). No har denne frustrasjonen, urovekkjande kanskje?!, gått over til noko anna. For frå å vera delvis avskore frå "e-post verda", har eg siste veka vore HEILT skjerma frå å kunne senda eller motta mailar frå både her og der (kontoret). Frustrasjonen over dette har gått over til å bli, tja, ei lette (nynorsk for lettelse?)?! No har eg ei utruleg (!?) god unnskylding for ikkje å ha fulgt heilt med i verda (eller jobben..). Når folk spør meg om eg har sett den og den førespurnaden sendt på e-posten, så svarar eg, "nei, for eg har ikkje tilgang til e-posten min!". Og då er det sjølvsagt ei god nok forklaring på saken. Høyrde på "Grosvold" tidlegare i kveld at Lars Lillo Stenberg (De Lillos) ville innføra eit nytt verb til ordboka: å hugsegløyma. Eg trekk litt parallellar til den snikande avslappande kjensla til å ikkje kunne motta og senda e-post til forklaringa bak det "nye ordet", nemleg at i dag er det så mykje informasjon som skal mottas, tenkast på, planleggast, svarast og handlast på at ein nesten er nøydd å hugsa å "gløyma" noko av det, dersom ein skal kunne ha det greit med seg sjølv og andre. Hjerna vår må få ut noko informasjon og aktivitet for å få inn ny! Kapasiteten kan sikkert variera frå individ til individ, men. Ja, ja, medan eg ryddar i kapasiteten min (ved å innta avgrensa -ingen-informasjon frå e-posten), arbeider dei på spreng for å løysa "e-post mysteriet", så måndag bør nok hjerna vera rydda og klar til innsats. Då ligg det nok nokre e-postar og ventar på hjernekapasiteten igjen. (Når eg no les gjennom dette innlegget, kan eg sjå at det verkar som eg ikkje er heilt avslappa til faktumet: ingen e-post-tilgang, i og med at eg mel oppatt og oppatt om dette, men: EG ER NO FARETRUANDE AVSLAPPA TIL HEILE GREIA; BERRE SÅ DET ER SAGT EIN GONG TIL!!

Over stokk og stein...

Nei no får det altså vera nok! P.g.a. ein eller anna data-jypling-virus-lagande-nerd har eg vore utan e-post (heime), og tilgang til mykje av det eg skulle hatt tilgang til på heime pc'en min i over ei veke. Når i tillegg influensa eller kraftig forkjøling, eller kva det no er, herjar i familien, og gjer at eg og mannen må veksla mellom å vera heime med sjuke born (og delvis oss sjølve - sjuke altså), og absolutt burde kunne hatt mulegheit til å arbeida heimefrå. Iallefall, når det m.a. er eit større seminar som skal gå av stabelen om litt over ei veke, og som det i siste time må gjerast større endringar i programmet på - noko som medfører auka telefon og e-post aktivitet til alle involverte... Ja, så er det søren meg ikkje heilt som det skal vera! Temperaturen stig, bokstaveleg og billedleg, og så - oppå all denne elenda greidde eg å GLØYMA mobilen min på arbeid i dag!!!(og me har ikkje fasttelefon...), og eg skal då etter planen ikkje på arbeid før på tysdag! Då er det eg byrjar å lura på korleis alt dette heng saman, og korleis eg eigentleg er navla, for dette er då nesten for dumt til at det skal gå an? Men, det går an, og her sit eg og bloggar ut av meg frustrasjonen, og tenkjer på at det eigentleg er "litt skummelt" kor avhengige me er blitt av denne teknologien for å fungera. Det ordnar seg nok til slutt, det gjer ofte det, og når det gjeld telefonen, så skal sambuaren på arbeid og får tak i den i morgon...

Desse mørke vintermånadane....

Januar og februar er eigentleg ikkje blant favorittmånadane mine. Mørke og kalde. Jula med alle dei sprakande lysa er pakka vekk, og det er ...mørkt. Men, det gjeld å halda motet, tolmodet og sinnet oppe. Det fins då stearinlys, og ved til å stappa i Jøtulen! Og det er lys i enden av den mørke tunellen - sola skin litt lenger for kvar dag, og det merkar ein allereie ved at det framleis er snev av lys når ein kjem at frå arbeid ein måndags ettermiddag. Jau då, me skal nok greia oss over kneika i år og!

Heia OBAMA !

Vil berre seia HEIA OBAMA, og måtte alle gode spådomar gå i oppfylling for det amerikanske folket og resten av verda!

Motsetnader

Eg er glad i utfordringar - eg er redd for å ikkje meistra nye situasjonar
Eg er glad i jentene mine - ingen (nesten) kan gjera meg så sint som jentene mine
Eg er glad i å reisa til nye stader - eg elskar å vera heime
Eg likar å nyta "einsemda" om kvelden etter at alle andre har lagt seg - eg er selskapssjuk
Eg tykkjer jobben min er interessant (for det meste..) - helga kan ikkje koma fort nok
Eg er nøgd med livet mitt (stort sett) - det er så mykje eg kunne tenkt meg, og lista er ikkje uttømmande....
Oppsummert; livet består av motsetnader, noko kan forklarast med humør, dagsform, situasjon, m.m. medan andre ting ikkje kan, og kanskje ikkje bør, forståast. Slik er det berre! Som oftast veit ein kvar og korleis ein vil ha det, medan vegen dit ikkje alltid er like klår....