Same old song.....

Eg vandra meg ein runde i mi barndoms bygd (klisje) her um dagen, og det eg såg gleda meg storvegs. Den første garden (småbruket) eg kom til hadde ei trampoline nett utom døra, den andre garden (småbruket) hadde ei enda større trampoline utom nåva. Vaksne og born hoppa og helsa (som regel i omvendt rekkjefølgje..) på meg der eg gjekk forbi dei. Sola skein (sjølvsagt!). Eg gikk vidare og traff fleire kjende og kjære eg slo av kortare og lengre samtalar med - og vel heime sto utedøra på vid gap, og seks ungar gikk inn og ut, skratta og lo, vart svoltne og fekk mat - og soli skein..... Trampolinene vert nok tatt ned att om ei veke eller to, og brakt tilbake til heimstaden Oslo, eller i allefall austover ein stad - sjølvsagt. Så lever me på minna og håpet om at trampolinene får stå der permanent ein gong i nær framtid, når dei finn ut at her vil me bu meir enn berre i feriane. Her i denne flotte bygda, med dei kjekke naboane ; )

Livet er ingen kladd...

Har fundert litt over dette livet vårt, i lys av boka eg held på med: "livets uutholdelige letthet" av Milan Kundera. I motsetnad til eit måleri, t.d., finst det ikkje noko mulegheiter for å laga eit førsteutkast av livet - for deretter å justera ting undervegs som ein ønskjer anleis. Eit viskelær, som viskar ut det ein ikkje likar - det ein finn ut ikkje er bra - og som samstundes set oss tilbake i tid. Me kan ikkje "kladda" livet vårt før "the real thing"! Livet er her og no! OK, me kan endra kursen undervegs - men me ber med oss "bagasjen", alt det me har erfart tidlegare på godt og vondt. Når me står overfor val, som t.d. kva yrke me vil læra oss, eller kva livspartnar me skal satsa på, ja, då vel me ut ifrå den følinga me har der og då for kva dette valet vil innebera for oss framover. Me kan ikkje prøva det eine, for så å finna ut at kanskje det var det andre som var det beste - og gjera dette om. Nei, me er og verkar HER og NO! Dette er, om ein problematiserer (noko eg til tider likar å gjera..) litt frustrerande å tenka på - men, dette er LIVET!

To fine dikt.....

(Fritt omsett til nynorsk...)
Ein gong iblant
Ein gong i blant skulle ein ta seg tid til å gjera nær sagt ingenting.
La timane rusla litt sakte forbi og la tankane fly litt i ring.
Ein gong i blant skulle ein stoppa opp- utan føremål og utan grunn,
berre sitjae i fred med sin kaffekopp og berre "vera" ei lita stund.
Ein gong i blant skulle ein roa seg ned og sjå alt i litt større perspektiv -gi tankane tid til å dvela litt ved kva ein eigentleg vil med sitt liv.

Randi S. Nielsen

Ord over grind
Du går fram til mi inste grind, og eg går òg fram til di.
Innanfor den er kvar av oss einsam, og det skal vi alltid bli.
Aldri trenge seg lenger fram var lova som galdt oss to.
Anten vi møttest tidt eller sjeldan var møtet tillit og ro.
Står du der ikkje ein dag eg kjem fell det meg lett å snu
når eg har stått litt og sett mot huset og tenkt på at der bur du.
Så lenge eg veit du vil koma i blant, som no over knastrande grus
og smile glad når du ser meg stå her, skal eg ha ein heim i mitt hus.

Halldis Moren Vesaas

"Tilværelsens uutholdelige letthet"

Eg er i gang med Milan Kundera si bok med ovanfornemnde tittel - og so far (s.103), so good. Undrar om det er fleire der ute som har lese denne boka, og vil dela sine "erfaringar" med den? Så skal eg koma attende med mine, litt lenger ut i løypa!

Fasader

What to think, what to say... Ikkje allverdens av meiningar om mangt og mykje å spora her for tida! Eg er på veg inn i feriemodus, og gledar meg over nedteljing av arbeidsdagar til Danmarksturen! Årets familieferietur! Eg har, når eg tenkjer meg litt om, tenkt litt på noko eg las på ein anna blogg her om dagen: "omdømebygging"-dette med kor viktig, og "i vinden" det er å framstilla t.d. ein kommune eller ei bygd på ein god måte. Å ha eller skaffa seg eit godt omdøme, som middel for å oppnå at folk oppfattar staden som flott, fasinerande, triveleg, trygg, o.s.b. for å kanskje hala hit nokre sjeler. Omdøme - då tenkjer eg, av ein eller annan grunn, litt sånn "kva naboen meiner/tykkjer om meg". Me må halda fasaden, slik at me vert oppfatta slik me ønskjer å bli oppfatta! Men, det ligg nesten i "sakens natur" at då er det eit og anna ein må gå på akkord med. For å få fram det verkelege, djupe, ekte i ei bygd eller ein kommune må ein ta med seg, og ta utgangspunkt i "rått og råte" - og starta der. Det er ikkje berre å klistra opp eit "glansbilete" og seia at: slik er det her, dette er bygda vår - for så å prøva å leva opp til det. Ja,ja, ein kan vel kanskje gjera det slik - men ein slik fasade er sårbar for dei indre kreftene. Erkjenning av og kunnskap om korleis eit samfunn er og fungerer er viktig for utviklinga av det. Dette er utgangspunktet! Så, for å "landa litt" att, og kanskje få fram poenget mitt: Alle konsulentar kringom som skor seg på å byggja omdøme må kanskje grava litt djupare i dalane og langs fjordane (og kvar dei elles måtte få oppdrag), for å unngå at det vert fasadebygging - for å få grunnlaget for utvikling på stødig grunn - og for å gjera seg fortent til dei SKY-høge timeprisane sine.....

Eg har blitt tante att!.....

Til ei nydeleg, kjempesøt jente, som snytt ut av nasen på tante Marianne ; )Alt vel med mor, far, storesøster og den vesle. Eg må erkjenna at eg kjenner litt ekstra etter ved slike høve..., om det rykkjer litt i eggstokkane. Og sant å seia så er eg ikkje sikker. Slett ikkje sikker på om eg er ferdig med dette "skapande livets under". Den biologiske klokka er noko "drit", ja, for den tikkar som besett, visstnok, og kanskje det er den som ringjer ekstra hardt når det skjer slike gledelege eventar i så nær familie? For denne klokka er det ikkje hjelp i å trekkja opp att når ho stoggar, nei, såpass er sikkert! Men, no har eg og mannen to flotte, flinke og greie jenter, og bør nok vera godt nøgde med det - og det er me! Men, likevel: er eg heilt ferdig med "produksjonen"? Tja, no er det slik at ein må vera to om noko slikt, og eg har eit sterkt inntrykk av at mannen i familien er "fint ferdig" med småbarnsperioden, og då regulerer dette seg sikkert sjølv. Eg er og ganske viss på at dette kanskje vekkjer nokon(!) av lesarane, som meiner eg bør ta saka om å auka innbyggjartalet på sørsida "i eigne hender", til å leggja inn ein ekstra innsats i å påverka meg, etter å ha lese dette......Men, då kan eg beroliga dykk: dette er upåverkeleg for "ytre krefter". Dette må eg finna ut av sjølv - og i samråd med ein frå det andre kjønn - slik er det berre ; ).

Bygging i strandsona...

På NRK Sogn og Fjordane si nettside står i dag å lesa om fylkesmiljøvernsjef Yndesdal sine ytringar kring bygging i strandsona. På onsdag hadde nemnde mann òg eit lesarinnlegg om temaet i Sogn Avis. Frå 1.juli vert reglane om forbod mot bygging i 100-m sona innskjerpa, og det skal verta vanskelegare for kommunane å dispensera frå forbodet.

Bygging i 100-m beltet har vore, og er eit omdiskutert tema. Ikkje minst i høve store demografiske skilnader i landet vårt og behovet for eit slikt vern av strandsona. Eg bur i Luster Sogn og Fjordane, som Yndesdal, og når eg ser kring meg er det mykje fjord og strandsone, men som Yndesdal og er inne på: ikkje allverden mykje av denne sona er tilgjengeleg, eller tilrettelagt tilgjengeleg for folk flest. Eg har feriert i Solund nokre somrar, og etter hugset var det ein heil del strandlinje der òg....På mange av øyene der ute er det vel knappast plass til eit hus på midten, dersom ein skal måla seg 100 m inn frå strandkanten (om ein kan trekkja dette litt langt) - og det vert det vel ikkje noko bygdesamfunn att av!

Yndesdal er "bekymra" for at regelverket vert praktisert svært ulikt i landet vårt. "Det er store variasjonar i tolkinga av regelverket i kommunane", seier han. Men eg må seia at dei store variasjonane i geografiske og demografiske føresetnader for husbyggjing tilseier ei viss grad av fleksibilitet dersom lovverket skal fungera.

I utkantane der kanskje hovudutfordringa er å få folk til å koma å busetja seg er det eit dårleg alternativ å "jaga dei inn i skogen, eller opp i fjellskrentane" for å koma klar av regelverket - her må vera rom for tolkingar! Men, med tolkingar meiner eg ikkje dispensasjonar - kanskje kommunane i langt større grad må tenkja meir langsiktig og strategisk i planarbeidet, enn i dag?

Det som iallefall er sikkert, og som eg meiner det er viktig å ha med seg, er som ein av "debattantane" på NRK S og Fj. si nettside påpeika :"Det er folket på kysten (og langs fjordane, red.adm ; ) til enhver tid som har skapt idyllane og livet der, slik vil det også være i fremtiden om ikke byråkratiet v/ rikspolitikerne, no set en stopper for det ved sine feilslåtte vedtak."